Omega Uitvaartzorg

De glinstering van herinnering

Hij was een man van weinig woorden. Creatief, niet op de voorgrond, gek op groen en de natuur, oog
voor inrichting en behoefte aan ruimte. Als ik de ochtend, na de nacht waarin hij is overleden, bij de
voordeur sta wordt er open gedaan door een kleine, tengere vrouw met een prachtige bos grijze
krullen. Zijn wensen waren al vrij gedetailleerd besproken. Maar om deze definitief te bevestigen op
dit moment, na nachten niet slapen; het is te veel. Samen kiezen we voorlopig eerst de locatie, dag
en tijd voor het afscheid; dat is voldoende voor vandaag. Als ik weer bij de voordeur sta maakt ze me
in één simpel zinnetje helder hoe het afgelopen jaar er voor haar heeft uitgezien: ‘Nu hoef ik niet
meer te zeggen dat ik even naar de brievenbus ga.’ Intuïtief stel ik voor om elkaar twee dagen later
te zien op de begraafplaats. We lopen de route die we op de dag van de begrafenis ook zullen lopen,
waarna we aankomen bij het graf. Het blijkt het eerste te zijn aan een nieuw pad, dus met de ruimte
waar hij zo op gesteld was. Vlak bij een prachtige boom en veel groen. Als het nummer van het graf
ook nog gelijk blijkt te zijn aan de laatste drie cijfers van het telefoonnummer van de familie is er
ontroering. Het spontane, maar zo intense: ‘Wat is dit mooi!’ voel ik tot in iedere vezel. Als we terug
lopen staart de zoon over het water; ook een man van weinig woorden. Tijdens de plechtigheid delen
de echtgenote en de dochters, conform zijn verzoek uiteraard kort, maar in prachtige bewoording
herinneringen. De zoon heeft een muziekstuk voor zijn vader uitgezocht; zó treffend dat het me
raakt. Als het moment gekomen is om het lichaam terug te geven aan de aarde regent het; de hemel
huilt mee. De zin die de emoties verwoordt die vooraf zijn gegaan aan dit moment wordt daarmee
kracht bijgezet: ‘Achter iedere traan van verdriet glinstert een herinnering.’

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *