Omega Uitvaartzorg

De glinstering van herinnering

Hij was een man van weinig woorden. Creatief, niet op de voorgrond, gek op groen en de natuur, oog voor inrichting en behoefte aan ruimte. Als ik de ochtend, na de nacht waarin hij is overleden, bij de voordeur sta, wordt er open gedaan door een kleine, tengere vrouw met een prachtige bos grijze
krullen.

Hoewel zijn wensen al vrij gedetailleerd zijn besproken, is het na nachten niet slapen voor de familie te veel om definitief keuzes te maken. Samen leggen we voorlopig eerst de locatie, dag en tijd voor het afscheid vast, dat is voldoende voor vandaag. Als ik weer bij de voordeur sta, maakt ze me
in één simpel zinnetje duidelijk hoe het afgelopen jaar er voor haar heeft uitgezien: ‘Nu hoef ik niet meer te zeggen dat ik even naar de brievenbus ga.’ Intuïtief stel ik voor om elkaar de volgende ochtend te ontmoeten op de begraafplaats.

We lopen de route die we op de dag van de begrafenis ook zullen lopen, waarna we aankomen bij het graf. Het blijkt het eerste te zijn aan een nieuw pad, dus met de ruimte waar hij zo op gesteld was. Vlak bij een prachtige boom en veel groen. Als het nummer van het graf ook nog gelijk blijkt te zijn aan de laatste drie cijfers van het telefoonnummer van de familie is er ontroering. Het spontane, maar zo intense: ‘Wat is dit mooi!’ voel ik tot in iedere vezel.

Als we terug lopen staart de zoon over het water. Hij is ook een man van weinig woorden. Tijdens de plechtigheid delen de echtgenote en de dochters, conform zijn verzoek kort, maar in prachtige bewoording herinneringen. De zoon heeft een muziekstuk voor zijn vader uitgezocht; zó treffend dat het me
raakt. Als het moment gekomen is om het lichaam terug te geven aan de aarde regent het; de hemel huilt mee. De zin op een kaartje dat de familie ontving en waar ze zoveel troost uit haalden, wordt daarmee kracht bijgezet: ‘Achter iedere traan van verdriet glinstert een herinnering.’

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email