Omega Uitvaartzorg

De mens en de functionaris

Een uitvaartbegeleider is niet alleen functionaris, maar uiteraard ook mens. Soms iets meer dan anders. Op een maandagmiddag in maart ben ik bij mensen thuis. Meneer vertelt en besluit met: ‘In het kort komt het neer op uitbehandelde alvleesklierkanker.’ Even is het stil. Dan vervolgt hij met dat
hij graag dingen wil regelen. En antwoord zoekt op een paar praktische vragen. ‘Laten we daar maar mee beginnen.’ opper ik. Er is al veel nagedacht. De wens is om thuis te overlijden en daar ook opgebaard te worden. Ook de condoleance zal thuis zijn. Maar kan dat allemaal wel? En hoe kom ik dan op de dag van de uitvaart het huis uit?’ Ik bekijk de ruimtes, inventariseer en leg uit. En terwijl ik naast deze man en zijn levenspartner sta word ik even terug geslingerd in de tijd. Mijn moeder stierf aan de zelfde ziekte, wilde ook niets liever dan alles geregeld hebben. Maar het gaat nu niet over haar of mij, maar om deze twee mensen. Ze vertellen me over hun samengestelde gezin, wat ze liefkozend ‘de lapjesdeken’ noemen. Zaterdag komen ze allemaal; om samen te zijn, maar er moet ook nog hout gehakt worden. Weer is er die herkenning; ook wij regelden nog de meest praktische dingen. Ik twijfel; mijn geraaktheid moet waarneembaar zijn. Maar ik wil niet dat de aandacht naar mij gaat. Toch besluit ik om kort te benoemen dat ik me in een erg herkenbare situatie bevind. We bespreken nog het één en ander, maken zelfs een grapje. Dan opeens zegt hij: ‘Dit voelt goed. Wij gaan wel zaken doen hoor.’ Het is amper twee weken later, als we meneer naar zijn graf op de natuurbegraafplaats brengen. Ondanks de enorme kou vliegt er voortdurend een citroenvlindertje met de wandelende stoet mee. En noem het toeval, maar destijds bij de uitvaart van mijn moeder kwam er tot drie keer toe een vlinder op mijn jasje zitten. Totdat ik zei: ‘Ga maar, het is goed zo.’
Toen vloog het voorgoed weg.

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email