Omega Uitvaartzorg

De mens en de functionaris

Een uitvaartbegeleider is niet alleen functionaris, maar uiteraard ook mens. Soms iets meer dan
anders. Op een maandagmiddag in maart ben ik bij mensen thuis. Meneer vertelt en besluit met: ‘In
het kort komt het neer op uitbehandelde alvleesklierkanker.’ Even is het stil. Dan vervolgt hij met dat
hij graag dingen wil regelen. En antwoord zoekt op een paar praktische vragen. ‘Laten we daar maar
mee beginnen.’ opper ik. Er is al veel nagedacht. De wens is om thuis te overlijden en daar ook
opgebaard te worden. Ook de condoleance zal thuis zijn. Maar kan dat allemaal wel? En hoe kom ik
dan op de dag van de uitvaart het huis uit?’ Ik bekijk de ruimtes, inventariseer en leg uit. En terwijl ik
naast deze man en zijn levenspartner sta word ik even terug geslingerd in de tijd. Mijn moeder stierf
aan de zelfde ziekte, wilde ook niets liever dan alles geregeld hebben. Maar het gaat nu niet over
haar of mij, maar om deze twee mensen. Ze vertellen me over hun samengestelde gezin, wat ze
liefkozend ‘de lapjesdeken’ noemen. Zaterdag komen ze allemaal; om samen te zijn, maar er moet
ook nog hout gehakt worden. Weer is er die herkenning; ook wij regelden nog de meest praktische
dingen. Ik twijfel; mijn geraaktheid moet waarneembaar zijn. Maar ik wil niet dat de aandacht naar
mij gaat. Toch besluit ik om kort te benoemen dat ik me in een erg herkenbare situatie bevind. We
bespreken nog het één en ander, maken zelfs een grapje. Dan opeens zegt hij: ‘Dit voelt goed. Wij
gaan wel zaken doen hoor.’ Het is amper twee weken later, als we meneer naar zijn graf op de
natuurbegraafplaats brengen. Ondanks de enorme kou vliegt er voortdurend een citroenvlindertje
met de wandelende stoet mee. En noem het toeval, maar destijds bij de uitvaart van mijn moeder
kwam er tot drie keer toe een vlinder op mijn jasje zitten. Totdat ik zei: ‘Ga maar, het is goed zo.’
Toen vloog het voorgoed weg.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *