Omega Uitvaartzorg

Overgave

Eén van mijn eerste uitvaarten was die van een meneer die de mooie leeftijd van 92 jaar heeft bereikt. Hij was wel klaar voor het afscheid; klaar om het leven los te laten, vertelden zijn kinderen me al eerder. Als dat moment gekomen is bellen ze me vroeg in de ochtend. Als ik arriveer zitten we eerst rustig bij elkaar aan zijn keukentafel in de verzorgingsflat en luister ik naar de verhalen over hoe de laatste dagen zijn geweest. Vervolgens verzorgen we meneer met enkele (schoon)kinderen, waarna we hem opbaren op zijn eigen bed. Enige tijd later vertrek ik bij de familie; zij creëren een fijne sfeer in de slaapkamer met een foto, bloemen en kaarsjes. Meneer wordt daarmee precies zo opgebaard zoals ze het voor ogen hadden. Als ik in de middag terug kom met de rouwkaarten tref ik een lieve, maar ook wat nerveuze schoondochter: de verwarming in de slaapkamer wil niet uit. Dit is wel nodig om de conditie van het lichaam van (schoon) vader zo optimaal mogelijk te houden. We gaan samen op zoek naar iemand van de technische dienst. De man doet een paar handelingen, maar laat ons in onwetendheid achter: “Vier uur geweest.”  Na enige tijd bemerken we opgelucht dat de verwarming toch uit is gegaan. Dat steunt me in mijn vertrouwen dat meneer tot de dag van de uitvaart in zijn eigen woning kan blijven. Als die dag is gekomen staan we net klaar om te vertrekken als een dame van de verzorgingsflat in lichte paniek aan de deur staat: de lift is stuk. Er is iemand onderweg. Ik voel ook een ballonnetje in mijn buik ontstaan, maar doe mijn best om dat aan de familie niet te laten merken. Met mijn collega komen we heel snel tot de conclusie dat er maar één oplossing is; de trap. We staan echter op de zesde verdieping. Juist als we aan de trap willen beginnen komt de lift hortend en stotend naar boven. We wagen het erop en met veel geluk lukt het om met de lift naar beneden te gaan. We arriveren gewoon op de afgesproken tijd bij het crematorium. Als, aan het einde van de dienst, meneer door zijn kinderen uit de ruimte wordt gedragen begint een baby zachtjes te huilen. Pas op dat moment voelt het alsof er écht overgave is aan het afscheid, in het vertrouwen op de volgende generaties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *