Omega Uitvaartzorg

Groeten aan de ganzen

Aan tafel zit een echtpaar. Zestigers. De leeftijd waarop je met pensioen zou moeten gaan. Zij gaat dat niet; ze gaat binnen enkele maanden overlijden. Hij ook niet: wat moet hij straks thuis doen zonder haar? We praten over hoe het is om met die wetenschap elke dag op te staan. Zo goed en zo kwaad als het gaat te ‘leven’. Er zijn kinderen. Vier twintigers. Ze zucht: ‘Hoe moet het nu straks met hen? Ik vind het zo erg!’ Ze haalt diep adem en begint te vertellen. Over hoe het er uit moet gaan zien op de dag van haar uitvaart. ‘Maar kan dat allemaal wel?’ Ik bevestig haar vraag.

In de maanden die volgen bereiden we steeds meer voor. Een half jaar later versturen we de rouwkaarten in enveloppen die gemaakt zijn van kaarten uit oude atlassen. Gemaakt door haarzelf, samen met haarzussen. Ze had zo graag meer gereisd. Het kwam er niet van. ‘Ik ging op reis in alle boeken die ik heb gelezen.’ Op de voorkant van haar kaart staat een afbeelding van een figuur in een bootje op een groot meer. In het bootje een enorme stapel boeken. Verder niets.

Tijdens de afscheidsdienst spreken mensen die haar lief hadden. Haar zus, vriendin en haarkinderen. Alle vier. En ondertussen wordt er gegeten. Alle gasten hebben op haar verzoek iets lekkers meegenomen. Want zo deden ze dat altijd: samenzijn is samen eten. Tot slot bedankt haar echtgenoot haar in een liefdevolle speech voor het leven dat ze samen mochten leven. Wanneer we haar hebben begraven en haar gezin nog rond het graf staat vliegt er een vluchtganzen over.

Twee jaar later krijg ik een uitnodiging voor de première van een toneelstuk. Het gaat over alle gevoelens die wij mensen hebben rondom sterven en het verliezen van een geliefde. Het is geschreven door háár zoon en hij gaf het stuk een prachtige titel mee: ‘Doe de groeten aan de ganzen.’

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email