Omega Uitvaartzorg

Dus Oma…….

Het is nog nacht als ik samen met de jongste dochter begin met de verzorging van haar zojuist overleden moeder. Haar vader scharrelt ondertussen wat rond. Brengt wat spulletjes en overlegt met zijn andere dochter over de kleur van het sjaaltje dat bij het vest mag. Als we klaar zijn met het verzorgen en mevrouw mooi gekleed is, breng ik mijn spulletjes naar de auto. Wanneer ik terugkom, kijk ik op drie ruggen. Met hun armen om elkaar heen staan ze naast het bed. Ik ben nu even overbodig en blijf stilletjes in de hal staan. Even later zitten we aan tafel met een kopje koffie, terwijl het buiten langzaam licht wordt. ‘Het voelt heel vredig zo.’

Ze kijkt even voor zich uit. ‘Maar ik heb nog één vraag: Hoe moet ik mijn dochtertje voorbereiden op wat ze gaat zien?’

Ze vertelt me over wat ze tot dusver met haar dochter gecommuniceerd heeft. Haar dochter is vier en wist dat haar oma ziek was en zou sterven. ‘Ik vind het spannend en zie er tegen op, nu het echt zover is.’ Dat begrijp ik volkomen. ‘Geef eerlijke informatie, zeg het zoals het is. Dus zeg dat Oma dood is en bijvoorbeeld niet dat Oma slaapt.’ Ze knikt en zucht: ‘Ik weet het ook wel.’

Later die middag ben ik er getuige van als de kleindochter uit school het huis binnenkomt. Haar moeder vraagt of ze even bij Oma wil kijken. Weer kijk ik op een rug, met daarnaast een kleintje met een knalroze Frozen-rugzak er op.

Ze bestudeert Oma aandachtig en dan komt die ene alles omvattende zin er uit:

‘Dus Oma, nu ben je echt dood.’ Ze draait zich om naar haar opa: ‘Mag ik tekenen?’ Die pakt zijn kleindochter bij haar hand. ‘Kom jij maar mee met Opa, dan gaan wij potloden zoeken.’ Dochter en ik kijken elkaar aan en hoeven even niks te zeggen.

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email