Omega Uitvaartzorg

verbinden in loslaten

DE NAAM

OMEGA UITVAARTZORG

Omega is de laatste letter van het Griekse alfabet; het slot. Bewustzijn op dat het aardse leven eindig is. Des te belangrijker om dat slot heel bewust en samen te ervaren. Het Omega-teken geeft symbolisch de levenscyclus weer: vanuit het niets worden we geboren, leven we een leven, ervaren en beleven we, tot het moment dat we dat achter ons moeten laten. Misschien terug gaan naar dat niets, of juist naar iets.

Zoals ieder mens verschillend is, met eigen specifieke wensen en behoeften, zo is ook de diversiteit in de bomenrij van het logo. De weerspiegeling van de bomen, hun schaduw in het water, staan symbool voor dat aan elk leven een moment van sterven is gekoppeld.

Het werk wat ik met Omega uitvaartzorg mag doen is zó verweven met wie ik ben. Dat de eerste klemtoon van de naam van mijn onderneming en mijn achternaam overeenkomen bevestigt voor mij die verbondenheid.

OVER MIJ

SUSANNE OOMKENS (1974)

Vanaf mijn havo-examen was me al duidelijk welke elementen ik in mijn toekomstige werk terug wilde vinden: ‘dingen regelen’ en ‘mensen’. Ik studeerde Dienstverlenend Management en had zeer uiteenlopende banen waarin ik telkens niet die voldoening vond die ik zocht. Ik ervaarde in mijn leven mijn eigen rouwprocessen; afscheid, onvervulde wensen en verlies. Maar het ziekteproces en overlijden van mijn moeder en de stappen die ik met haar heb mogen zetten hebben achteraf de basis gelegd voor mijn keuze om de opleiding tot uitvaartbegeleider te gaan volgen bij Meander in Zwolle (2017). Nadat ik twee en half jaar bij een kleine uitvaartonderneming had gewerkt kwam het moment om me, als zelfstandige, juist op deze specifieke doelgroep toe te leggen: mensen aan wie te kennen is gegeven dat herstel niet meer mogelijk is en dat het levenseinde nabij is.

In mijn werk ben ik er vooral als mezelf en zo min mogelijk als ‘functionaris’. Naar mate ik meer uitvaarten verzorgde en van de families steeds vaker iets terug kreeg in de trant van ‘Het voelde alsof je bij het gezin hoorde’ of ‘Ik voelde me bij jou gewoon thuis in mijn eigen huis.’ werd ik me er meer en meer bewust van hoe van wezenlijk belang dat is. Mooi en heel bijzonder om dit werk met aandacht voor mensen te mogen doen.

Na een uitvaart zoek ik de nabestaanden vaak nog een keer op om na te praten. Een aantal van de reacties die ik tijdens dergelijke gesprekken in woord of geschrift mocht ontvangen mag ik hier, met dankbaarheid, citeren.